به نام خدا


    ما در حال پیر شدن هستیم، نه تنها به لحاظ فردی و اجتماعی بلکه به لحاظ جهانی. پیش‌­بینی می‌­شود  تا 2030، تقریبا یک میلیارد نفر در جهان 65 و یا بالای 65 سال سن داشته باشند. به عبارت دیگر از هر 8 نفر ساکنان زمین یک نفر سالمند خواهد بود. شایان توجه است که بیشترین رشد در تعداد افراد سالمند در کشورهای در حال توسعه خواهد بود. ما شاهد یک جهش 140 درصدی در جمعیت سالمند این کشورها تا 2030 خواهیم بود.

     در ایران بهبود شرایط زندگی و افزایش طول عمر و امید به زندگی، همراه با کاهش رشد کل جمعیت، پدیده سالمندی  را به دنبال داشته است. امید به زندگی در ایران از حدود 55 سال در سال 1357 به 76 سال رسیده است و از سوی دیگر در حالیکه رشد جمعیت ایران در سالهای اخیر به 1/29 رسیده است رشد جمعیت سالمندی به 3/9 رسیده است. این بدان معنا است که رشد سالمندی در ایران تقریباً سه برابر رشد جمعیت است. تبعات افزایش جمعیت سالمندی به لحاظ روانشناختی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و . . .  قابل مطالعه است. در حالی که در ایران عمده‌ترین توجهات علمی به سالمندی با رویکرد پزشکی بوده است، از مطالعه سالمندی با رویکردهای روانشناختی و به طور کلی با رویکردهای روانی اجتماعی تا آن حدی که موضوع اقتضا داشته است، غفلت شده است. مطالعه سالمندی با رویکرد روانی اجتماعی به ما کمک می کند تا با آمادگی بیشتری با پدیده سالمندی در ایران مواجه شویم و به لحاظ اقتصادی و حتی سیاسی نیز هزینه های کمتری را متحمل شویم.


دبیر علمی همایش: دکتر عبدالله معتمدی